Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

Nie udało się wejść na stadion.

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

Gdy po raz ostatni Legia grała w lidze wyjazdowy mecz z Cracovią, byłem zbyt młody, aby się nim emocjonować. Nazwa "Cracovia" znana mi była jednak od najmłodszych lat, mimo iż obie drużyny grały w innych klasach rozgrywkowych. Chętnych do obejrzenia tego meczu było wielu. Biletów starczyło tylko dla 500 osób, a to i tak głównie dzięki wstawiennictwu prezesa Cracovii. Do Krakowa ruszyło jednak więcej osób - również ci nieposiadający wejściówek (a właściwie niewpisani na listę imienną).<br />
Trasę Warszawa-Kraków większość przebyła jednym z dwóch pociągów rejsowych. W okolicach krakowskiego dworca czekały już na nas podstawione autobusy, które przewiozły wszystkich pod stadion przy ulicy Kałuży. Kibice, którzy udali się na mecz samochodami i autokarami, mogli wcześniej odwiewdzić ul. Franciszkańską. Na niej znajduje się słynne okno papieskie, a w okolicach znicze, kwiaty i...szale wielu polskich drużyn złożone w geście "pojednania dla Papieża". O tym, że "pojednanie" to głównie wymysł naiwnych dziennikarzy, przekonały nas sobotnie mecze pierwszej i drugiej ligi. <br />
Autokary z kibicami, które podjechały pod stadion Cracovii wzbudzały spore zainteresowanie wśród miejscowych. "Wypierdalać!" - witały nas "pojednawcze" okrzyki krakowian. Dookoła stadionu kibice gospodarzy bez żadnego problemu spożywali napoje nisko i wysoko procentowe. Policja nie zwracała na to uwagi. Później część z tych buletek miała wylądować na naszych głowach. Wejście na sektor odbywało się w miarę sprawnie. Żadne listy, czy bilety nie były sprawdzane. Wpuszczeni zostali wszyscy. Jedyny minus to brak na sektorze gości depozytu, a do zakazanych przedmiotów należała m.in. kamera. Nie było także obiecanego przez PZPN cateringu. Na sektorze panował trudny do opisania ścisk. Było nas zdecydowanie więcej niż zakładali organizatorzy - według naszych szacunków ok. 700. Na płocie wywiesiliśmy tego dnia tylko jedną flagę - "Legię" w barwach narodowych, przepasaną żałobnym kirem. Po przeciwnej stronie, wisiało płótno "Ojcze Święty żegna Cię twoja Cracovia" oraz flagi zaprzyjaźnionych z Cracovią klubów - m.in. Czarnych Jasło. Już przed meczem obie strony nie szczędziły sobie uprzejmości - nawzajem wykrzykując obraźliwe hasła pod adresem rywala. <br />
Przed meczem niektórzy kibice raczyli się lekturą programu meczowego, w którym to m.in. była opisana historia...naszego klubu. Jak można się domyślać, autor tekstu nie przyłożył się do rzetelnego przedstawienia historii Legii.<br />
Spiker poprosił przed meczem o uczczenie minutą ciszy śmierci Ojca Świętego. Obie strony przez minutę w milczeniu oddały się zadumie. Później miała miejsce modlitwa oraz odśpiewanie ulubionej pieśni Jana Pawła II - "Barki". Większość kibiców ochoczo śpiewała pieśń z szalami uniesionymi nad głowami. Wobec późniejszych, już mniej kulturalnych śpiewów i zachowań...przedmeczowe "święte zachowanie" było niczym innym, jak szopką. Hipokryzja - trafnie skwitował to jeden z fanów Legii. Spiker poprosił kibiców obu drużyn, aby przez pierwsze 45 minut nie prowadzić dopingu, a akcje obu zespołów nagradzać brawami. Z naszego sektora w pierwszej połowie nie dało się słyszeć ani jednego okrzyku. Krakowianie tymczasem kilka razy coś zaśpiewali, po czym chyba zreflektowali się, że sektor przyjezdnych milczy i również ucichli. W pierwszej połowie gospodarze kilka razy rytmicznie klaskali, lekko nadinterpretowując apel spikera ;-) Sama gra piłkarzy naszego klubu wołała o pomstę do nieba. Beniaminek z Krakowa wyraźnie dominował na boisku, nie pozwalając Legii rozwinąć skrzydeł. Było to chyba najdłuższe 45 minut jakie miałem okazję oglądać.<br />
W przerwie w okolicach naszego sektora zawisły kolejne flagi Cracovii oraz płótno GKSu Tychy. Okrzyki "Hej Hej Cracovia" były naprawdę donośne i zsynchronizowane. Niestety, poza nimi gospodarze nie zaprezentowali innych pieśni klubowych. My zaczęliśmy naszym firmowym "Jesteśmy zawsze tam...". Później kilka razy pokazaliśmy swój stosunek do kibiców, którzy korzystają z ostrego przedłużenia dłoni... Doping z naszej strony prowadzony był zrywami. Raz lepiej, raz gorzej. Nie pomagały na pewno przemioty rzucane z sektorów Cracovii. Butelki, kamienie - taki asortyment co i rusz lądował wśród nas. Część z nich po chwili wracała do adresatów. Mogliśmy poczuć się zupełnie jak w Łodzi. Po "przyjęciu" wielu kamieni, odpowiedzią z naszego sektora była raca, która wylądowała na jednej z flag miejscowych. Wydawało się, że będzie to punkt zapalny i rozpocznie się konkretna awantura. Tak jednak nie było. Choć płot oddzielający obie strony od sektorów buforowych ruszał się coraz częściej, policja nie pozwoliła na bezpośrednie starcie. <br />
Na murawie cały czas dominowali krakowianie. Legia przez cały mecz grała wręcz żałośnie. Z taką grą droga do europejskich pucharów może być długa i kręta... Mimo bezbarwnej gry, mieliśmy szansę na wygraną. W ostatniej minucie meczu sędzia wskazał na punkt oddalony o 11 metrów od bramki Cabaja. Piłkę ustawił Łukasz Surma. Zanim jednak podbiegł do futbolówki, na sektorach Cracovii ropoczęły się walki z policją. Surma tymczasem w sobie tylko znany sposób...podał piłkę do bramkarza biało-czerwonych. Zdumieni fani gospodarzy cieszyli się z takiego obrotu sprawy. Po chwili mieli jeszcze więcej powodów do radości. Bramka strzelona w trzeciej minucie doliczonego czasu gry zapewniła im zasłużone zwycięstwo. Z jednej strony ogromna radość krakusów, z drugiej spuszczone głowy warszawian - łatwo można było wyczytać wynik potyczki po twarzach kibiców. Wydawało się, że wszystkie emocje mamy za sobą. <br />
Nic bardziej mylnego. Oczekując prawie godzinę na wypuszczenie z sektora, mieliśmy okazję obserwować walki Cracovii z policją. Doszło do nich przed hotelem "Cracovia". Policjanci użyli armetek wodnych, pałek i broni gładkolufowej. Chuligani rzucali wszystkim, co mieli pod ręką. Kostka brukowa, deski i pręty - taki arsenał fruwał w stronę funkcjonariuszy. My tymczasem, wbrew temu co podają media, cały czas staliśmy na sektorze opustoszałego już stadionu i nie mieliśmy z tymi zachowaniami nic wspólnego.<br />
Po godzinie oczekiwań, brama wyjściowa została otwarta i mogliśmy zająć miejsca w autobusach. Te w eskorcie policji dowiozły nas na dworzec główny. Podobnie jak to miało miejsce w pierwszą stronę, kibice podzielili się na dwie grupy. Jedna z nich do Warszawy wracała pociągiem pospiesznym, druga ekspresem. A w drodze motywem przewodnim rozmów było zapowiadane "pojednanie".<br />
W środę ciąg dalszy cyklu wyjazdowego. Tym razem czeka nas wyjazd na pucharowy mecz do Zabrza.

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

LEGIA MISTRZ!

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-

Opis:

-